مگس خزانه (Ephydra afghanica)

مگس خزانه (Ephydra afghanica) این حشره در سال ۱۳۶۲ با جمعیت فوق العاده زیاد در خزانه‌های برنج روستای کعب جان اصفهان مشاهده گردید. لاروهای آفت از ریشه و برگهای گیاه تغذیه کرده و باعث سقوط نشاء برنج به سطح آب می‌شوند. حشره کامل به طول ۴ میلی‌متر به رنگ سبز زیتونی یا سبز متمایل به قهوه‌ای و پاهان در تمام طول زرد رنگ می‌باشند. زمستان گذرانی آن به صورت حشره کامل بوده و در اوایل بهار تخم‌ریزی آن درخزانه عمدتاً روی بذور تازه جوانه زده،‌علفهای هرز شناور در سطح آب و نشاء های جوان برنج در داخل و اطراف خزانه می‌باشد.

مبارزه

در ایران حدود سه گونه زنبور Urolepis sp پارازیت بر روی شفیره مگس خزانه برنج شناسایی گردید. در حال حاضر با توجه به مبارزه بیولوژیک و شیمیایی که علیه ساقه خوار برنج صورت می‌گیرد انبوهی آن در حد پایینی می‌باشد. چنانچه مبارزه شیمیایی ضرورت پیدا کند از تری‌کلروفون (دیتپرکس) ۸۰% به میزان ۵/۱ کیلوگرم در هکتار (۵۰-۴۰ گرم برای ۲۵۰ متر مربع خزانه ) یا از کار باریل ۸۵% به مقدار ۳-۲ کیلوگرم در هکتار (۷۵-۵۰ گرم برای ۲۵۰ متر مربع خزانه ) می‌توان استفاده نمود.


کرم ساقه خوار برنج

کرم ساقه خوار برنج با نام علمی suppressalis  Chilo در ایران برای اولین بار در سال ۱۳۵۱ از مزارع شمال کشور شناسایی و جمع‌آوری شد و در سال ۱۳۷۰ توسط پرور از مزارع منطقه چمگردان از توابع زرین‌شهر اصفهان جمع‌اوری و شناسایی شد.

 

کنترل علف های هرز

علف های هرز در مزرعه برای بدست آوردن مواد غذایی ، آب ، نور و … با گیاه برنج رقابت می کنند. در نتیجه ، سبب کم شدن محصول می شوند . به علاوه ، برداشت را مشکل می کنند . همچنین وقتی بذر علف های هرز با شلتوک مخلوط شود ، کیفیت محصول پایین می آید. در ایران ، بیست و پنج گونه ار علف های هرز برنج شناسایی شده اند . بیشتر این علف های هرز برنج شناسایی شده اند . بیشتر این علف های هرز از خانواده های غلات یا گرامینه و جگن یا پیرامه هستند. مهم ترین علف های هرز عبارتند از :

١- سوزوف که به آن ورمز ، وازمل و ازمبیل ، زرا و گل دمه نیز می گویند.

٢- او یار سلام که به آن چور ، چکا ، سلام علیک ، جلی ، گالی و سوف هم می گویند.

٣- قاشق واش

۴- تیرکمان آبی

۵- بندواش

۶-پیرز

سوزف ها بیشترین علف هرز در منطقه مازندران هستند . در گذشته برای کنترل و مبارزه با این علف های هرز از راههای زراعی و مکانیکی استفاده می کردند . یعنی پس از پر کردن آب خزانه و مزرعه ، زمین را چندین بار شخم می زدند . این کار برای به زیر خاک بردن علف های هرز انجام می شد . سرانجام نیز علف های هرز باقیمانده را با دست و پا وجین می کردند . این کار ، روزها و هفته ها طول می کشید . زیرا در آن زمان سم علف کش وجود نداشت. اما از سال هزار و سیصد و پنجاه و دو ، استفاده از علف کش ها رایج شد . امروزه با استفاده از علف کش هایی مانند ماچی ، ساترن و رونستار ، کارها آسان تر شده است. از این علف کش ها به مقدار دو نیم تا سه لیتر در هکتار استفاده می شود. علف کش ها را می توان دو تا سه روز قبل از نشا یا چهار تا هفت روز پس از نشا استفاده کرد. این علف کش ها قبل از رویش و پس از رویش بذر ، اثر خوبی بر روی سوزوف ها دارند. هنگام مصرف ، مزرعه باید حدود سه تا پنج سانتی متر آب داشته باشد .

همچنین به مدت چهار تا پنج روز باید از ورود و خروج آب جلوگیری کرد.

دیدگاه بگذارید